ﻣﺎ ﺻﻼﺡ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ﺩﺭ ﺑﯽﻧﻮﺍﯾﯽ ﺩﯾﺪﻩﺍﯾﻢ(حافظ)

ﻭﻩ ﮐﻪ ﮔﺮ ﻣﻦ ﺑﺎﺯﺑﯿﻨﻢ ﺭﻭﯼ ﯾﺎﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ 
ﺗﺎ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺷﮑﺮ ﮔﻮﯾﻢ ﮐﺮﺩﮔﺎﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ
ﯾﺎﺭ ﺑﺎﺭﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺑﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ 
ﺑﯽﻭﻓﺎ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺑﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺧﻠﻖ 
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻣﺎ ﺑﯿﺎﺯﺭﺩﻧﺪ ﯾﺎﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻣﯿﺪ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﺍﻍ ﻫﺠﺮ 
ﻣﺮﻫﻤﯽ ﺑﺮ ﺩﻝ ﻧﻬﺪ ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ
ﺭﺍﯼ ﺭﺍﯼ ﺗﻮﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺁﺷﺘﯽ 
ﻣﺎ ﻗﻠﻢ ﺩﺭ ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺎﮎ ﻏﺮﺑﺖ ﭘﺎﯼ ﺩﺭ ﮔﻞ ﻣﺎﻧﺪ ﻣﺎﻧﺪ 
ﮔﻮ ﺩﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺵ ﺑﯿﻨﯽ ﺩﯾﺎﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ
ﻋﺎﻓﯿﺖ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﻣﻨﻈﺮ ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻣﮑﻦ 
ﻭﺭ ﮐﻨﯽ ﺑﺪﺭﻭﺩ ﮐﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ
ﺧﺎﮎ ﭘﺎﯾﺶ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺷﺪ ﺑﺎﺯﮔﻔﺘﻢ ﺯﯾﻨﻬﺎﺭ 
ﻣﻦ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺩﺍﻣﻦ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﻏﺒﺎﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ
ﮔﺮ ﻣﺮﺍﺩ ﺧﻮﯾﺶ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺗﺮﮎ ﻭﺻﻞ ﻣﺎ ﺑﮕﻮﯼ 
ﻭﺭ ﻣﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺳﻌﺪﯼ ﺩﻝ ﭼﺮﺍ ﺩﺍﺩﯼ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ 
ﺗﺎ ﻣﯿﺎﻥ ﺧﻠﻖ ﮐﻢ ﮐﺮﺩﯼ ﻭﻗﺎﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ
ﻣﺎ ﺻﻼﺡ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ﺩﺭ ﺑﯽﻧﻮﺍﯾﯽ ﺩﯾﺪﻩﺍﯾﻢ 
ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﮔﻮ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﯿﻨﻨﺪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ

/ 0 نظر / 21 بازدید