زنده یاد " حسین پناهی "

دلت بی غم باد دوست من
حقیقتی غم انگیز 
را تآمل بایدت ....
.
ﮐﻮﺩﮐﯽ ﻫﺎ

ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺭﻓﺖ
ﺑﺎ ﮐﯿﻒ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻼﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻫﻮﺍ ﺑﻮﺩ
ﭼﯿﺰﯼ ﺩﺯﺩﯾﺪﯼ ؟
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﭘﺮﺳﯿﺪ
ﺩﻋﻮﺍ ﮐﺮﺩﯼ ﺑﺎﺯ؟
ﭘﺪﺭﺵ ﮔﻔﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﮐﯿﻔﺶ ﺭﺍ ﺯﯾﺮ ﻭ ﺭﻭ ﻣﯽ
ﮐﺮﺩ
ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ ﭼﯿﺰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﭘﻨﻬﺎ ﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﺩﺭﺑﺰﺭﮔﺶ ﺩﯾﺪ
ﮔﻞ ﺳﺮﺧﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻓﺸﺮﺩﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻫﻨﺪﺳﻪ ﺍﺵ
ﻭ ﺧﻨﺪﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ

ﻣﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﻭﻟﻲ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻲ ﺗﺮﺳﻢ !
ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﻲ ﺍﺯ ﮐﺸﻴﺶ ﻫﺎ ﻣﻲ ﺗﺮﺳﻢ !
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﻲ ﺍﺯ ﭘﺎﺳﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﻲ ﺗﺮﺳﻢ !
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎ ﻣﻲ ﺗﺮﺳﻢ !
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﻲ ﺯ ﺁﺋﻴﻨﻪ ﻣﻲ ﺗﺮﺳﻢ !
ﺳﻼﻡ ﺭﺍﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﻲ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻧﻢ ﻣﻲ ﺗﺮﺳﻢ !
ﻣﻦ ﻣﻲ ﺗﺮﺳﻢ
ﭘﺲ ﻫﺴﺘﻢ
ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻦ ﻣﻲ ﮔﺬﺭﺩ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻣﻦ !
ﻣﻦ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﻲ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻣﻲ ﺗﺮﺳﻢ

ﭼﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﯽ ﺩﺭﺩﺳﺮﯼ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﯽ ﻇﺮﻓﯽ ﺭﺍ ﭼﺮﮎ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺩﻟﯽ ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﻌﯽ ﻗﺎﻧﻌﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺪﮐﯽ ﺳﮑﻮﺕ

زنده یاد 
" حسین پناهی "

/ 0 نظر / 37 بازدید