ﺑﻨﮕﺮ ﻭﻓﺎﯼ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﮐﻪ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﯾﺎﺭﯼ


ﭼﻪ ﻏﺮﯾﺐ ﻣﺎﻧﺪﯼ ﺍﯼ ﺩﻝ، ﻧﻪ ﻏﻤﯽ، ﻧﻪ ﻏﻤﮕﺴﺎﺭﯼ

ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﯾﺎﺭﯼ ، ﻧﻪ ﺯ ﯾﺎﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﯼ

ﻏﻢ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﮐﻮﻩ ﮔﻮﯾﻢ ﺑﮕﺮﯾﺰﺩ ﻭ ﺑﺮﯾﺰﺩ

ﮐﻪ ﺩﮔﺮ ﺑﺪﯾﻦ ﮔﺮﺍﻧﯽ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﮐﺸﯿﺪ ﯾﺎﺭﯼ

ﭼﻪ ﭼﺮﺍﻍ ﭼﺸﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﻟﻢ ﺍﺯ ﺷﺒﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺯﺍﻥ

ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻔﺖ ﺁﺳﻤﺎﻧﺶ ﻧﻪ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﺳﺖ ﺑﺎﺭﯼ

ﺩﻝ ﻣﻦ ! ﭼﻪ ﺣﯿﻒ ﺑﻮﺩﯼ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﺎﻧﺪﯼ

ﭼﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﻨﺪﻡ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﻭﻗﺖ ﮐﺎﺭﯼ

ﻧﺮﺳﯿﺪ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ ﭘﺮﺗﻮﯼ ﺭﺳﺎﻧﺪ

ﺩﻝ ﺁﺑﮕﯿﻨﻪ ﺑﺸﮑﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﺟﺰ ﻏﺒﺎﺭﯼ

ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﭼﺸﻢ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻣﮕﺮ ﮔﻠﯽ ﺑﺨﻨﺪﺩ

ﺩﮔﺮ ﺍﯼ ﺍﻣﯿﺪ ﺧﻮﻥ ﺷﻮ ﮐﻪ ﻓﺮﻭ ﺧﻠﯿﺪ ﺧﺎﺭﯼ

ﺳﺤﺮﻡ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺧﻨﺠﺮ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺷﺒﺖ ﻧﮑﺸﺘﻪ ﺳﺖ

ﺗﻮ ﺑﮑﺶ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻧﯿﻔﺘﺪ ﺩﮔﺮﻡ ﺑﻪ ﺷﺐ ﮔﺬﺍﺭﯼ

ﺑﻪ ﺳﺮﺷﮏ ﻫﻤﭽﻮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺯﺑﺮﺕ ﭼﻪ ﺑﺮﺧﻮﺭﻡ ﻣﻦ؟

ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮ ﺳﻨﮓ ﺗﯿﺮﻩ ﻣﺎﻧﺪﯼ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺑﺮ ﻣﺰﺍﺭﯼ

ﭼﻮ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﻧﺒﺨﺸﯽ ﺗﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ

ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﺎ ﺑﻤﯿﺮﺩ ﺑﻪ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺍﺭﯼ

ﻧﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﺷﮑﺴﺖ ﭘﺸﺘﻢ ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺮ ﺑﺮ ﺁﺭﻡ

ﻣﻨﻢ ﺁﻥ ﺩﺭﺧﺖ ﭘﯿﺮﯼ ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﺮﮒ ﻭ ﺑﺎﺭﯼ

ﺳﺮ ﺑﯽ ﭘﻨﺎﻩ ﭘﯿﺮﯼ ﺑﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﯿﺮ ﻭ ﺑﮕﺬﺭ

ﮐﻪ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ ﻣﺮﮒ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﮕﺸﺎﯾﺪﺕ ﮐﻨﺎﺭﯼ

ﺑﻪ ﻏﺮﻭﺏ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﻨﺸﯿﻦ ﻏﺮﯾﺐ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ

ﺑﻨﮕﺮ ﻭﻓﺎﯼ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﮐﻪ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﯾﺎﺭﯼ

" ﻫﻮﺷﻨﮓ ﺍﺑﺘﻬﺎﺝ"

/ 0 نظر / 48 بازدید